Η αξιολόγηση του μαθητή 3

 

Γράφει ο Γιάννης Σηφάκης

Όπως πάντα, έτσι και σήμερα υπάρχουν δύο απόψεις σχετικά με την αξιολόγηση του μαθητή.

 

Απ’ αυτές η πρώτη αμφισβητεί τη σκοπιμότητα της και προτείνει την κατάργηση της, η δε άλλη υποστηρίζει την αναγκαιότητα της .

Εδώ πρέπει να σταματήσουμε και να πούμε ότι δεν είναι εύκολο να υποστηρίξουμε αβασάνιστα την μια ή την άλλη .

Εκείνο το οποίο πρέπει εγώ να κάνω, είναι να δω και τις δύο πλευρές έχοντας υπόψη μου ,το μέτρο των γραφομένων, και αυτό για το οποίο θα λέω, να το επιχειρηματολογώ για να υπάρχει απόδειξη και λογική.

Εκείνοι που προβάλλουν την κατάργηση της σχολικής αξιολόγησης επικαλούνται λόγους που έχουν να κάνουν με την παιδαγωγική διάσταση της σχολικής προσπάθειας, ανάμεσα σε μαθητή και σε βαθμό.

Προβάλλουν δηλαδή σχέση εκπαιδευτικού –παιδαγωγού με εκπαιδευτικού -αξιολογητή τα οποία θεωρούν αταίριαστα κομμάτια στο σχολείο . Καταστρέφεται η παιδαγωγική σχέση που πρέπει να υπάρχει ανάμεσα στον εκπαιδευτικό και στο μαθητή . Αποτέλεσμα, στο δεύτερο να μην δίνεται η δυνατότητα συνεργασίας μεταξύ τους, με συνέπεια να μην μπορούν και τα δύο μέλη της σχολικής κοινότητας να αποδώσουν το καλύτερο.

Το παράδειγμα του Einstein θα αναφέρω ενώ υπάρχουν και άλλα…

Ο δεύτερος λόγος τον οποίο χρησιμοποιούν, όσοι συντάσσονται με αυτή την άποψη, είναι ότι οι μαθητές με τις εξετάσεις έχουν αρνητική ψυχολογική, αλλά και δημιουργική εξέλιξη σε κάθε φάση της εξέλιξης του.

Εδώ αναφέρω τις αυτοκτονίες μαθητών οι οποίοι δεν έγραψαν καλά για να περάσουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση…

Και τρίτο, ισχυρίζονται ότι η αξιολόγηση δημιουργεί διαστρωματωμένη κοινωνική επιλογή . Με αυτό τον τρόπο δημιουργούμε, δηλαδή, κοινωνική ανισότητα .

Την αξιολόγηση –εξέταση δηλαδή, την έχουν οι εκπαιδευτικοί ως όργανο για κοινωνική επιλογή των μαθητών .

Το παραπάνω, βέβαια, είναι αντίθετο με το ρόλο, τόσο του εκπαιδευτικού- δασκάλου όσο και του ίδιου του σχολείου .

Όμως, εκείνοι οι ειδικοί παιδαγωγοί οι οποίοι παίρνουν θέση υπέρ της αξιολόγησης του μαθητή, είναι πολλοί περισσότεροι και βασίζονται στον ίδιο το μαθητή , το σχολείο, στους γονείς και τέλος στο κοινωνικό σύστημα με τις διαστάσεις του (πολιτιστική, οικονομική, επαγγελματική,….).

Αναλύοντας τα οι ειδικοί καταλήγουν, ότι οι ίδιοι οι μαθητές έχουν ανάγκη από αξιολόγηση για να διαπιστώσουν την πρόοδο τους σε κάθε προσπάθεια, την οποία θα καταβάλουν.

Γνωρίζοντας, επίσης, ο μαθητής την πρόοδο του, θα μπορεί να ενεργήσει ανάλογα . Οι μαθητές μεταξύ τους αναπτύσσουν την καλώς εννοούμενη άμιλλα. Ο ίδιος ο μαθητής αποκτά αυτοαντίληψη αλλά και αυτογνωσία.

Τα παραπάνω θα του χρησιμεύσουν στο μέλλον,, για να προγραμματίσει τόσο τις εκπαιδευτικές όσο και επαγγελματικές του αποφάσεις .

Η αξιολόγηση σε μικρούς μαθητές έχει ιδιαίτερη σημασία για τη μάθηση τους.

Η απόδοση των μαθητών γίνεται υψηλότερη, γιατί από μόνοι τους εξαναγκάζονται να προσέχουν αλλά και να δίνουν μεγαλύτερη προσπάθεια στην δουλειά του σχολείου. Τέλος η αξιολόγηση προσφέρει τη δικαιοσύνη στους μαθητές, αλλά και μια ηθική ικανοποίηση της ανταμοιβής των κόπων τους.

Εφόσον το σχολείο δημιουργήθηκε για να εντάξει τα νέα μέλη της κοινωνίας, με σωστό και εύκολο στη κοινωνία των μεγάλων . Προετοιμάζονται δηλαδή οι μαθητές στην υπευθυνότητα απέναντι στους κοινωνικούς θεσμούς, ως αυριανοί πολίτες .        

*          Ο Γιάννης Σηφάκης είναι Καθηγητής β/θμιας εκπ/σης στο Ηράκλειο